Tiempo vuele

Unfortunately, it's my last day in Caracas. Having been working long hours, usually from 5 AM, the time flew away like a rocket and in a few hours I'll leave with a lot of material, memories and photos. However, I'm not going to sum up my trip now, because I need cold view on the whole thing to make my mind completely.

Today at 5:30 PM I'm flying to Curacao! The island, known mainly for tourism and the famous liqueur, is going to be a small stop on the way back. I'm spending one night in Willemstad, to fly to Amsterdam tomorrow.

All I have to do now is pack, send postcards (yeah, on the last day) and also buy something for my family. For that, I'm going to Gran Abasto Bicentenario - a Bolivarian supermarket. Yeah!

I'll try to write more from Curacao - maybe with photos ;)

Regresando a los años noventa

Today, Venezuela has the real GDP per capita at its levels of 1960s. What I took from my sources is the information that in the 1970s, after the oil shock, or oil bonanza as it is frequently referred to here, its GDP per capita was at the level of West Germany. So now, basically, the GDP per capita is lower than it was in Germany in the 1970s.

People who know me a bit better already know that I regard GDP and GDP per capita as numbers that show absolutely nothing and they are only used by some people, especially leftists, to psychologically masturbate with them. But I'm writing about these figures just to show you on what level of development Venezuela actually is, following more than 30 years of constant crisis. But that's merely an introduction, in order for you to understand what I would like to tell you.

As said in the subject of this post, I'm feeling like I was coming back to the 1990s. During those years, Poland was struggling with all the state services; we commonly had a black-out or water shortage. I remember those times, having to read books using candles, waiting long hours for the water to come back etc. Unfortunately, it's what happens in Venezuela now. The level of state services is very, very bad, as well as the development of infrastructure. In their place, there are sometimes private services, which doesn't mean they are better, because there's no competition. Here's a photo of a common (private) street bus:

And another problem is that there's no water in the pipes since 2 days. I mean, there is water, but only reglamented; from 7 to 8 in the morning, 12 to 1 in the afternoon and 8 to 9 in the evening. However, today for instance, the water started at 8:05 PM and finished at 8:20 PM...

Now, a small addition to what was written yesterday:

- Almost all the Venezuelans have a Blackberry phone. They are using it all the time, because it doesn't cost anything to send a message - like with WhattsUp, you just pay for the Internet connection. So in the metro, as well as on the street, and in offices, it's very common to see a person typing in her or his phone. What actually shows the level of informality is that they don't regard using a phone in front of another person as a problem. What I mean is that people meet, for example for dinner, or for a couple of drinks, and at least 20-30% of the time is occupied with typing in the phone. In Poland it would be regarded as either sign of being very bored or a sign of very high disrespect at the same time.

- The Venezuelans are late all the time. Not all of them, of course, but it's a common "sin" here to be late. In Poland many people are late, and some of them do it all the time, but it is still regarded as a sign of disrespect and being very out of order. Here it's assumed as a natural thing.

- It doesn't really comply with the fact of having informality at a very high level, but it's interesting anyways. There's a gesture in Venezuela, which is flicking your fingers, and it means "a little bit". However, the same gesture in Poland (completely the same) means "fuck you". So the first time I saw this gesture I was stunned, and it took some time before I started understanding that it's not profanity. :)))

Words and gestures may not be profanity, but how to describe this taxi?

Informalidad

Let me start with something nice. Here's the view of the Avila mountain from Ecoanalitica office:

And now to serious business. My time in Venezuela is unfortunately limited, thus I don't have much time left. On Wednesday I'm flying to Curacao. For everyone concerned about my life - I finally got to find a place to stay on this island through Couchsurfing, so I'm not going to be hanging out at the airport for 20 hours!

But let me focus on what is the most important thing from the point of view of this post: informality. Venezuela is a very informal state. What I mean by that is:

- almost everybody uses a "tutoyer" when talking to someone else. It's not something known in English, so I'll explain. In Spanish, as well as in Polish, you can either say "you" in a sense of the second person ("tu"), or "you" in the sense of "sir" or "madam" (third person, "Usted"). So what they are doing is they're using "tu" to almost everybody, it's common to say "tu" to your boss (even if he or she doesn't give you a permission) or anyone you've just met. It surprised me a lot that everybody that is at least a bit older than I am uses "tu" in my direction, I always respond with "Usted";

- pointing to people with your fingers is common and quite popular, as well as a physical contact. It's not as obnoxious as in the Balkans, but still more common than in Poland;

- the clothes people wear e.g. for the TV are almost universally informal clothes (you rarely see a person in a suit or outfit), only some people in the offices are dressed formally;

- most informality you can see in the streets; lanes don't matter, hardly anyone uses the direction lights and the horn is always in use.

Something that is not connected to informality, but rather strange and funny, is the habit Venezuelans have to form queues for everything. What I mean by that - if there are more than 10 people in a metro station, they start to form queues for assumed metro doors; if there are at least 5 people at a bus stop, they also form a queue. Which doesn't happen on bus stops, but does in the metro, is that when the train actually comes, everyone suddenly forgets he was in a queue and starts to push to the front as hard as he can. :)))

Sometimes the queues have a point - like in this photo. A queue to a SENIAT building - people waiting for their pensions and other social benefits:

I filmed a very nice situation, to show you how one fills up a car in Venezuela - but unfortunately the film is 109 MB and the site won't permit me to upload it :/.

Nevertheless, I hope I stopped your attention for a while, though. Buenas noches!

P.S. there's no water at my place, I have the runs (I don't know what have I eaten), and today in the morning there were queues in front of gas stations. That pretty much sums this country, doesn't it? ;)

Sigo investigando... pero no solo materiales, sino la comida!

I'm sorry I haven't been writing too much lately, but I didn't have time nor power to do so. What you have to know is that I'm not on vacation here (if you don't know by now ;), but it means both that I have my days filled with "exciting adventures" such as taking photos of written materials, and really exciting ones such as talking to people who are close to the economic development of Venezuela. Additionally, I don't have vacation from my work - so whenever someone wants to know something about bidets (www.bidety.pl) I receive calls from Poland. And that itself means I pick up calls at times such as 2:42 AM (9:12 AM in Poland) or 4:53 AM (11:23 AM in Poland)... Then I get up at 7 and go to my actual work here in Venezuela. You can imagine how this kind of lifestyle affects my living strength.

But enough about not so nice things. Let's focus on what is nice. Like food:

 This is chupe con camarones - a soup I ate at a Peruan restaurant. It was a very tasty soup with shrimps and a bit of rice. Thing you can see to your left is a very hot sauce I used to spice the soup a bit (really, VERY VERY HOT SAUCE, and this I'm telling you as a person who loves spicy food). Top right - chicha; a fruit drink a bit similar in taste to Polish compote...

and this is a meal I ate at a restaurant called Mundo de Pollo, thus: "World of Chicken". Grilled chicken, corn dough and a salad with avocado and palmitos. Palmitos are insides of a rainforest tree. To the right - malta; a drink 100% the same as our "podpiwek".

When it comes to tastes, there's one funny thing you should know. Today in the morning I ate an omelette with papaya, having to see fresh papaya for the first time in my life. What is interesting is that inside of papaya there are small, round seeds, looking like caviar. Their taste is 100% the same as bittercress (pol. rzeżucha)!!!

And last thing about food. Yesterday, coming back from the National Library (which is a true disaster), I was very hungry and couldn't find a proper place to eat. An Argentinian restaurant I found on the way happened to be too expensive (at least 130 VEF for a meal, which is an equivalent of 15 USD or 50 PLN), so I went to McDonalds. I know. I hate myself for this, too. But it was worth it at least for this photo:

 An "imperialist" restaurant that has its products "Made in the Bolivarian Republic of Venezuela"? That's unheard of! :)))

Today I have been wearing a shirt I got from CEDICE, saying "vote without a gag" ("vota sin mordaza"). That produced a funny situation, because not only people were stopping to read what is written on my shirt and laughing, but also two of them asked me for directions! What you have to know, there aren't many "gringos" around here (interestingly so, noone till now named me a "gringo"), and gringo walking in the street produces confusion, rather than a thought "oh, here's a walking money mashine" (here everyone wealthy enough has a car). So wearing this shirt I automatically entered the Venezuelan community, which is quite funny :). Then in the afternoon, I happened to meet Capriles Radonski's supporters in the street. Here's a photo with them:

Finally, here's how one of the books by Chavez finishes:

Patria, socialismo o muerte! EXPRÓPIESE!!!

Tráfico es loco!

Let me tell you something about how the traffic works in Venezuela.

All the junctions that don't have traffic lights are completely crazy. When I talked to the driver that took me from the airport to the flat I stay in, he said "when I was making my driving permit they told me that in case of any accident, the one on the right is right". But they seem not to care about things like that. Changing lanes, as well as bearing right, is always done without turn signals. Also, crossing another street seems to be done in the manner of "whoever is stronger". Venezuelans also seem to overdose the horn, especially bikers. What surprised me most is that ambulances aren't being let to pass - they have to wait behind e.g. busses stopping at bus stops. Apart from using chanticleers they always use microphones, saying things like "please, sir, move aside, we need to pass, it's an emergency. But noone seems to care. The underground is also crazy, with a lot of people travelling, sticking together like sardines in a can. Once the metro stopped suddenly in the middle of a tunnel, and people started using emergency signal. The driver was securing them saying "please don't use the emergency signal, I really can't move now, you'll know when the train will be in motion"...

However, despite the excessive amount of cars in the streets, traffic is going surprisingly well. I mean, everyday there is a lot of traffic jams, but almost exclusively in the junctions with traffic lights. This is how it looks (Bellas Artes):

 And this is how looks the presidential campaign. The red tent with music is chavista, the blue one is of Capriles (Plaza Francia):

Apoyando a un chayote

Today was a very long day again.

In the morning I went to IASE, which is a private Institute of Higher Studies in Administration, to search for material. I found more than 50 books and articles, so tomorrow I'm going back there to actually look into the material. The library is quite nice, by the looks of it it's like a public university in Poland.

Later I went to the seat of CEDICE Libertad, an organization that focuses on spreading the good word about free market in Venezuela. It's an underground movement; both philosophically and materially - its office is underground a building in the centre. In these elections they're obviously against Chavez, so they are pro Capriles. That explains the subject of this post; "apoyando un chayote" means "supporting a chayote". Chayote is a name of a very basic vegetable, in its taste a bit comparable to kohlrabi. This is how chavistas are calling their opponent. :)

Then in the afternoon I happened to spend some time in the centre of the city. The biggest achievement is that I found a t-shirt of the governing president (in the photo Eugenio which works for CEDICE and daughter of one of the other workers):

There are some interesting things in the centre. Such as tents of chavistas in every corner, dancing, singing, shouting and generally making propaganda for the president (the girl said she's in love with me :D. Too bad she's so stupid to be for the government):

The Chavez' ads are literally everywhere:

Bolivarian architecture:

Bueno. Tomorrow I'm going to work long hours, so it's a good time to begin my rest!

1 2 3 soy un Caraqueño!

After long hours of having no time to write anything, here is the first post from my final destination of this trip!

On Friday I left my house at about 10 am to get to the airport and fly to Eindhoven with Wizzair. First surprise came in the airport - I found out that my friends Kasia and Tomek are taking the same flight in order to get to a concert in the Netherlands!

Eindhoven happens to be a very grey and ugly city with almost every building under construction or reconstruction. It looked really depressing. Actually I was asking myself what would've happened if Amsterdam was like that as well?

In 2 hours I arrived in Amsterdam with a train. Luckily, this city is nothing like Eindhoven. It is lively, prepared for tourists and very beautiful. The canals look amazing, such as this one:

There are also a lot of very narrow and nicely looking streets, and a lot of bicycles:

One of the things that really surprised me was that I hardly saw anyone actually smoking marijuana in the streets. I smelled it maybe 3 or 4 times for the 2 hours I spent in the capital. I also saw maybe 2 coffee-shops in the centre.

In the evening I went to Leiden to sleep at my friend's place and in the very morning took a plane to Curacao, and then another one to Caracas. The plane to Curacao was a KLM Airbus. The service was perfect, the first meal was also very good, because it was of criolo cuisine (the second was continental and it was very bad), but I had really small space for my legs, so my knee hurts awfully.

Today I spent some time with mr Vladimir, who is of Polish descent and he helps me a lot to understand Venezuela. In the very evening we went to eat Venezuelan cuisine in one place. Yesterday I tried an arepa, and today - cachapa. I also tried agua de coco, which means coconut water. It looks like that:

I also saw some very nice view of the mountains:

Tomorrow - it's a good time to start actually working!!!

Quedan 3 dias!

A shot of adrenaline! Heart massage! Paddles! Give me paddles! CLEAAAAAAAAAR!...





....oh yes, I managed to resuscitate this blog!... and so the magic begins again. :)

All of you who wanted to read this blog in Polish - I'm terribly sorry. For the mere fact that there are some people abroad actually reading this stuff, and that I'm supposed to write a report in English when I'm back home, unfortunately I have to keep track in English.

..."Back home"? From where you might ask?

And I'll tell you, from there:

This is the capital city of Venezuela, Caracas (or, in it's original spelling, Santiago de León de Caracas).

I'm going to Venezuela in order to find as much scientific material as possible for my book which is going to be published in autumn. It'll be both "hard" material (books, articles), as well as "soft" material (photos, interviews etc.).

Finally, today I found a place to stay. It'll be almost in the very centre of Caracas, for a very reasonable price as for this inflation-driven country.

I hope I can give you as much interesting information about my trip as possible! Keep track on my posts! :)

Acton - podsumowanie

Wszystkich fanów mojego niebywałego talentu pisarskiego przepraszam za tak długą różnicę pomiędzy poprzednią notką a obecną. Kiedy przeczytacie jednak wytłumaczenie, wszystko nagle stanie się jasne i przejrzyste.

We wtorek 12.06, jak to już było w poprzednim wpisie, wstałem rano i pojechałem do Grand Rapids. Pierwszą część podróży odbywałem pociągiem pod nazwą Wolverine, który kursuje pomiędzy Chicago a wschodnim wybrzeżem. Z jakiegoś powodu akurat tego dnia rano pociąg nie jechał przez Grand Rapids, które to miasto usytuowane jest w środkowo-zachodniej części Michigan, lecz najbliżej zatrzymywał się w Kalamazoo, ok. 100 km na południe od mojego miasta docelowego. Ponieważ godzina przyjazdu do Kalamazoo to 11:00, pomyślałem sobie (dziecko PRLu), że będzie na pewno mnóstwo autobusów z jednego miasta do drugiego. Oczywiście, byłem w dużym błędzie. Amerykanie wolą raczej podróżować swoim własnym samochodem (szlachta jak się bawi na koszta nie patrzy ;), więc dwa połączenia: poranne i popołudniowe, pomiędzy dość dużymi miastami usytuowanymi blisko siebie, są wystarczające (dla latynosów, czarnych i najbiedniejszych białych). Tak więc musiałem dość dużo czasu spędzić w Kalamazoo (autobus Greyhounda był o 15:15), dzięki czemu uzyskałem możliwość obejrzenia w telewizji meczu Grecja-Czechy, na który rzecz jasna miałem bilet i musiałem go z boleścią sprzedać.

Już w pociągu czekała mnie niespodzianka – spotkałem dwoje uczestników Actona – Petera i Mary Jane. Tak więc miałem ciekawe i zajmujące towarzystwo przez całą drogę autobusem z Kalamazoo do Grand Rapids, przez co nawet nie zdołałem się za mocno porozglądać po okolicach, które mijaliśmy.

Od momentu przyjazdu do miasta docelowego, koło 16:30, przez następne cztery dni nie czekało mnie dużo wolnego czasu. Co nie znaczy, że jestem niezadowolony, wręcz przeciwnie – wypełnienie czasu różnorodnymi spotkaniami, wykładami i prywatnymi rozmowami było dokładnie tym, czego wymagałem od konferencji. Acton University to konferencja, której celem jest nauczanie i prokurowanie dyskusji na temat podstaw ekonomii wolnorynkowej oraz moralnych podstaw przedsiębiorczości. Uczestnicy to szerokie spektrum osób – od amerykańskich profesorów/doktorów, przedsiębiorców, doktorantów, studentów czy aktywistów po księży katolickich, działaczy organizacji pozarządowych lub partii politycznych. Prócz tego, pomimo ewidentnie katolickiego nastawienia konferencji, uczestnicy prezentują sobą również wszystkie kolory tęczy jeśli chodzi o wiarę oraz narodowość. Spotkałem ateusza, muzułmanina, ewangelików, episkopalian, luteranów; księży, pastorów, popów. Ghańczyka, Ugandyjczyka, Litwinkę, Słowaków, a przede wszystkim: mnóstwo Polaków i Latynosów. Poza Amerykanami bowiem właśnie te dwie grupy były zdecydowanie największe – i co ciekawe, zdecydowanie trzymające się razem.

Każdy dzień wyglądał podobnie, ale i każdy był bardzo ciekawy (i w zasadzie, z dnia na każdy następny – ciekawszy). Jeśli ktoś chciał, mógł o 7:15 uczestniczyć we mszy trydenckiej, lub o 7:30 w posoborowej (ja byłem na mszy raz, w piątek, zamówiwszy intencję za duszę dziadka Zdzicha). O 8:00 zaczynało się śniadanie (słodkie bułki i jajka na twardo – ciekawe połączenie, nie?), a o 9:00 wykłady. Każdego dnia były cztery wykłady, dwa rano i dwa po południu, przedzielone lunchem. Oczywiście, przerwy pomiędzy wykładami były również szczelnie wypełnione wciągającymi konwersacjami z ludźmi z całego świata. Wieczorem natomiast, po obiedzie (codziennie przed obiadem kto inny prowadził modlitwę, ekumeniczną co prawda, ale zawsze bardzo stonowaną i mądrą) był program sceniczny – albo przemówienie autora jakiejś książki, albo księdza, albo pokaz filmu. Wieczorem natomiast nadchodziła pora na „hospitality” – wino lub piwo popijane w lobby lub na balkonie, a następnie wspólne wyjście do baru (najczęściej latynosko-polskie lub mieszane, latynosko-polsko-katarsko-słowacko-...).

Wykłady, w których brałem udział, były następujące:

- Antropologia chrześcijańska

- Chrześcijańska wizja państwa

- Ekonomiczny sposób myślenia

- Biblijne podstawy wolności

- Prawosławie, Kościół i państwo

- Wolność a liberalizm

- Etyka kapitału i odsetek

- Europejski rynek socjalny

- Wpływ dzietności na globalną gospodarkę

- Neopopulizm w Ameryce Łacińskiej

- Deficyt i dług

Napiszę parę słów o kilku z nich.

Pierwsze cztery wykłady były „formacyjne”, mające stanowić niejako wstęp do całości konferencji. Poziom był z mojego punktu widzenia co najmniej nie wystarczający, nie dowiedziałem sie za wiele; choć prowadzący byli znakomici (choćby dr Samuel Gregg), to starali się sprostać zróżnicowanemu przygotowaniu uczestników i obniżyli poziom swoich przemówień. Podobnież poziom pytań z publiczności był dość niski.

Pierwszy z wykładów środowych natomiast okazał się być znakomity. Prowadził go prawosławny ksiądz z Teksasu, opowiadając o historii ortodoksów, ich stosunku do państwa, do idei hierarchii i autorytetu cara, oraz o przeszłych i współczesnych problemach na styku rządu i kościoła wschodniego. Debata, która nastąpiła po wykładzie, również była inspirująca.

Inny wspaniały wykład to ten o neopopulizmie w Ameryce Łacińskiej. Prowadzony przez panią profesor z Argentyny, zgromadził całe rzesze osób z prawie wszystkich krajów Ameryki Południowej oraz zaledwie kilka osób spoza tego regionu. Również sprokurował on długi, ciekawy i pełen śmiechu dyskurs, przede wszystkim na temat Wenezueli. Po tej debacie Boanerges z Ekwadoru przyznał mi tytuł latynosa honoris causa :))). Śmieliśmy się wspólnie również z Cesarem z Panamy, który wygląda jak młodszy brat Baracka Obamy (skomentowałem, że w przeciwieństwie do „czerwonego” prezydenta, on jest „biały”, co również wzbudziło salwy śmiechu, bo kolega jest oczywiście ciemnoskóry).

Tuż po latynoskim wykładzie nastąpił ostatni, doktora Gregga, który był co najmniej równie fenomenalny. Opowiadał on o naturze deficytu i długu oraz problemach w utrzymywaniu obecnej sytuacji z wydatkami publicznymi i systemem ubezpieczeń społecznych, przede wszystkim w tzw. Europie Zachodniej. Sporo śmiechu wzbudziło zauważenie przez nas wspólnie z Tomkiem Tokarskim, że po polsku „udawać Greka” znaczy okłamywać samego siebie i wszystkich naokoło – czyli że grecki rząd w ostatnich latach bardzo często „udawał Greka”.

Najważniejszą jakością całej konferencji Acton University, moim zdaniem, jest tzw. „networking”. Do Stanów wziąłem ze sobą ok. 30 wizytówek, myśląc, że to będzie o wiele za wiele. Jak się jednak okazało, po 4 dniach zasoby się skończyły i niektórym musiałem po prostu napisać moje imię i nazwisko oraz adres e-mail na zwykłej kartce. Sam za to uzyskałem również niesamowicie wiele kontaktów.

Jeśli mowa o networkingu, to najistotniejszym moim zyskiem z Actona mogą okazać się kontakty naukowe. Profesor Alejandro Chafuen na przykład, nie tylko wysłał mi zaproszenie na pejsbuku, ale w dodatku sam znalazł mnie w centrum konferencyjnym, i słysząc o moich planach w zakresie wyjazdu do Wenezueli, zadeklarował pomoc! Mam więc za zadanie w najbliższym czasie napisać e-mail z pełnym opisem moich planów do jego asystentki, Anaïs.

Dodatkowo, po kilku debatach lub dyskusjach w czasie wykładów otrzymywałem gratulacje od osób z całego świata. Od kilku z nich otrzymałem wizytówki i propozycje lub sugestie, jak na przykład sugestię skontaktowania się z pewną instytucją naukową w celu wyjazdu w charakterze nauczyciela na ekonomiczny „summer camp”, na którym można zarobić 5200-5500 USD + zwrot wszelkich kosztów!

Niewątpliwie nawiązałem wiele ciekawych znajomości. By wymienić kilka: współlokator Tomek ze Słowacji, Abdullah z Kataru, Oliver z Kalifornii, Peter i Mary Jane z Minnesoty, Matías z Urugwaju, Janusz ze Śląska, Kaetana z Litwy, Jaime z Argentyny, ojciec Caesar z Ugandy, Ana Rocio z Gwatemali, Cesar z Panamy, Boanerges z Ekwadoru czy Saba z Włoch.

Teraz natomiast dojechałem z powrotem do Chicago i mieszkam u Justina, który jest pielęgniarzem w pogotowiu ratunkowym. Cały pokryty tatuażami, ale zdumiewająco inteligentny i sympatyczny. Mieszka w dzielnicy portorykańskiej, na północny zachód od centrum miasta.

Spróbuję napisać coś później, choćby o mszy w kościele Św. Trójcy, z której przed chwilą wyszedłem, ale nie wiem jak będzie - Justin nie ma wifi w domu! Jeśli znajdę trochę czasu na przygotowanie następnej notki, jeszcze dziś ją opublikuję. Pozdro!

Pierwsze obserwacje

Mając dłuższą chwilę wolnego czasu w pociągu, postanowiłem wykorzystać ją na zapisanie kilku moich chaotycznych, generalnych obserwacji na temat USA, a w szczególności Chicago, które właśnie opuszczam w kierunku wschodnim, udając się pociągiem Amtraka do Grand Rapids.

Komunikacja miejska w Chicago jest zorganizowana rewelacyjnie. Po każdej ważniejszej ulicy jeżdżą autobusy, do każdej dzielnicy dojedzie się kolejką. Na autobusy i kolejkę ma się jeden bilet – kartę, w moim przypadku trzydniową, która za 14 USD (49 PLN) daje możliwość nielimitowanego podróżowania po wszystkich trasach. Dodatkowo, autobusy mają przystanki na każdym rogu i wszystkie działają jako przystanki na żądanie, dzięki czemu komunikacja przebiega szybko, sprawnie i wygodnie.

Inna rzecz: ludzie są bardzo mili, wszędzie, wszyscy. Praktycznie nigdy nie zdarza się, żeby ktoś był opryskliwy, niezadowolony; każda rozmowa kończy się uśmiechem, życzeniami miłego dnia, miłego wieczoru albo po prostu „have a good one” („dobrego czegokolwiek”). Każde nieporozumienie jest rozwiązywane za pomocą śmiechu. Nawet komunikaty w kolejce miejskiej kończą się słowami „thank you for riding the CTA”. Kiedy spytać się kogoś o drogę, nie tylko powie i naprowadzi, ale i będzie usilnie pokazywał „tu proszę wysiąść!”, „tam jest pana stacja!”, „po drugiej stronie ulicy!”, co nie jest irytujące, ale raczej miłe. Jeśli rozmowa trwa dłużej niż minutę, następuje pytanie „skąd jesteś?”. Co ciekawe, gdy każę ludziom zgadywać, bez wahania wskazują na Polskę – widocznie są już przyzwyczajeni do specyficznego polskiego akcentu.

Generalnie w najprostszych usługach pracują czarni, sklepy i bary prowadzą biali. Żółci najwyraźniej trzymają się siebie – jedyne sklepy i usługi prowadzone przez żółtych widziałem w Chinatown w Filadelfii. Tym niemniej, przy zamiataniu ulic najczęściej pracują czarni, podobnie w ochronie czy jako kierowcy autobusów, za kasami w sklepach za to najczęściej widuje się białych lub latynosów. Co się tyczy latynosów, niektórzy z nich ledwo mówią po angielsku – dzięki czemu w czasie pobytu w Chicago bardzo przydała mi się znajomość hiszpańskiego.

Na przejściach dla pieszych nie ma zielonego światła, tylko białe. :P Czystość ulic jest bardzo zróżnicowana i mocno zależy od dzielnicy. W niektórych, jak np. Pilsen, jest straszny syf, ale już downtown a zwłaszcza Millenium Park są tak wymuskane, że aż błyszczą. Na ulicach jest MNÓSTWO samochodów, ale światła są dobrze poustawiane i z rzadka widuje się jakiekolwiek korki. Inna sprawa, że ciężko o korki, gdy całe miasto jest jak szachownica – każdą ulicę można ominąć inną, równoległą, np. od południa lub od północy.

Generalnie Chicago jest dość drogim miastem. Standardowy obiad, składający się z dania głównego oraz przystawki lub deseru i jakiegoś napoju, oznacza wydatek rzędu 10-20 USD (35-70 PLN). Jedzenie w fastfoodach jest dużo tańsze, ok. 4-10 USD za danie (14-30 PLN). W zależności od miejsca, piwo kosztuje od 2 do 6 USD (7-21 PLN). Napoje od 0,50 USD w sklepach do 4 USD w barach (1,75-14 PLN). W każdej knajpie, pubie, restauracji, wodę niegazowaną w każdej ilości dostanie się za darmo (z kranu), a kawa często bywa na zasadzie „wielkiej dolewki” – płacisz raz, a obsługa chodzi cały czas i dolewa Ci jak masz mało.

Gdybym mieszkał w Chicago utrzymanie mojej diety byłoby ogromnym wyzwaniem. Już teraz wiem, że przez ostatnie dni jadłem dużo takich rzeczy, których absolutnie nie powinienem jeść.  Być może przed przybieraniem na wadze uratuje mnie to, że jadłem generalnie mało (z soboty na niedzielę zdarzyło mi się przez 24 godziny nic nie zjeść, tak było koszmarnie gorąco). Moją nową miłością są za to „popsickles” – słodko-kwaśne lody wodne na patyku. Kupiłem 18 sztuk za 3,30 USD, co oznacza 64 grosze za sztukę. Doskonale orzeźwiają. :) Wracając jednak do mojej diety, w Stanach absolutnie nie ma możliwości zakupienia chleba żytniego razowego. Nawet w polskiej piekarni najbardziej „zdrowy” chleb był orkiszowy albo pszenno-żytni na zakwasie. Żyta nie znajet. Za to znajet sałatki, czyli pod tym względem są lepsi np. od Maltańczyków czy Czechów.

Jeśli kogoś interesuje, co zajadam na pokładzie pociągu – mam paczkę różnych orzechów i nasion o nazwie „Of the Earth” („Ziemskie”) firmy Superior. Chrupię nimi z cicha, a po diagonalnej łapczywie zerka na moją czynność dziewczyna tak gruba, że aż jej oczu nie widać. :P Co mnie jednak dość sążnie zdziwiło, mega grubych ludzi aż tak wielu nie ma. To znaczy, ogólnie rzecz biorąc „grubość” ludzi jest na wyższym poziomie niż u nas (ja, pomimo mojej budowy, byłbym tu raczej uważany za szczupłego), ale potworów za wielu nie widziałem. W niedzielę co prawda, gdy poszedłem do Subwaya na kanapkę, widziałem potwora 2m wysokiego i 2m szerokiego, ale to był wyjątek.

(co interesujące, potwór wziął to co ja – „footlong”, czyli kanapkę o długości stopy, za 7,77 USD/27 PLN. Różnica pomiędzy nami była  taka, że ja w przeciwieństwie do niego nie wiedziałem co robię, bowiem myślałem, że footlong to chwyt marketingowy, a nie NAPRAWDĘ kanapka długości stopy, a poza tym on kanapkę zagryzał jeszcze paczką czipsów i zapijał coca-colą...)

Jak można było się spodziewać, Amerykanie mają głęboko w dupie Euro 2012. Znalezienie baru pokazującego transmisję graniczy z cudem – najczęściej bary wolą pokazywać powtórki poprzednich meczów baseballowych, koszykarskich czy futbolu amerykańskiego. Jeśli już leci gdzieś Euro, to bez dźwięku. Dotąd tylko w Barbakanie, polskiej restauracji przy Belmont, udało mi się obejrzeć mecz z komentarzem. Barbakan to niewielka knajpka w samym centrum „polskiej dzielnicy”. Przez wielu uważana za najlepszą polską restaurację w mieście. Trudno się dziwić – wczorajsza wołowina w chrzanie była naprawdę znakomita, podobnie jak suróweczki i kompot.

Jeśli już mówimy o różnicach kulturowych. Często  spotkać się można z opinią, że Wrocław to wielokulturowe miasto, bo przez stulecia stykały się u nas trzy czy cztery różne kultury. To naprawdę niewiele. Otóż prawdziwym wielokulturowym tyglem jest Chicago. Tu funkcjonują naraz setki i tysiące różnych kultur, a nawet cywilizacji. Codziennie kilka umiera, ale powstają nowe, nie tylko jednostkowo, ale jako klastry już istniejących. Nikt nie płacze za tymi kulturami, które odchodzą, nikt też na siłę nie wspiera tych, które się pojawiają. W ramach miasta funkcjonują setki „neighbourhoods”, gdzie – jak w polskiej dzielnicy – większość napisów jest w obcym języku, a niektórzy sprzedawcy czy usługodawcy ledwo dukają po angielsku. Nie jest niczym dziwnym, że w barze nazywającym się „Italian Beef”, w którym zjadłem wczoraj kolację, połowa kucharzy to latynosi, druga połowa to Hindusi, sprzedawca jest czarny, mięso produkcji amerykańskiej, a przyprawy ewidentnie azjatyckie. W Filadelfii „świątynia” masońska funkcjonować może 10 metrów od kościoła metodystów i 100m od synagogi. Pomnik ku czci osadników irlandzkich jest tuż obok monumentu dotyczącego wojny koreańskiej i centrum kultury polsko-amerykańskiej.

Sporo jeszcze czeka mnie po powrocie do Chicago. Poza oczywistą koniecznością wybrania się do biblioteki Uniwersytetu Chicagowskiego, zamierzam wspiąć się na Willis Tower by podziwiać miasto u swoich stóp, do tego fajnie byłoby przepłynąć się wodną taksówką po rzece Chicago i zasmakować jakiegoś plenerowego koncertu lub może stand-upu (to jest tydzień festiwali!).

Już nie tak długie dni

Niedziela zaczęła się dla mnie od pójścia do kościoła.

Kościół św. Wojciecha został wybudowany przez Polaków, ale obecnie jest głównie używany przez Meksykanów. W ciągu tygodnia jest tylko jedna msza święta po polsku - o godz. 9:00. Kościół jest ogromny, ale z jakiegoś powodu wszyscy siedzą pośrodku i z tyłu, kilkadziesiąt metrów od ołtarza (choć na mszy było nie więcej niż 30 osób. Za kontuarem siedziała Joanna Krupa (zarówno pod względem wyglądu, jak i - przede wszystkim - akcentu). Sama msza natomiast była w intencji... pomordowanych w Smoleńsku. Po mszy poszedłem pogadać z księdzem i spytałem się go, dlaczego nie ofiar katastrofy, tylko pomordowanych. Zaczęła mu wtedy drgać dolna warga i dłonie, wyzwał mnie od "tych 80% Polaków co są tylko za Niemcami i Ruskimi" oraz polecił "poczytać sobie Nasz Dziennik i Gazetę Polską, żeby poznać prawdę". Także uroczo. Po mszy poszedłem oglądać mecz u Morgana. Kto powiedział, że nie można dostać żytniego hamburgera?

Po posiłku i meczu (Irlandia-Chorwacja 1:3) przyszedł czas na kolejną wycieczkę po centrum miasta. Tu widać, jak uliczni grajkowie występują na stacji metra:

Trump International Hotel and Tower (423 m):

Navy Pier (Molo Marynarki). Jedna to było za mało:

Dziś natomiast spędzałem przedpołudnie w polskiej dzielnicy. Tu, w restauracji Barbakan, obejrzałem mecz Anglia-Francja i zjadłem fantastyczny lunch - wołowinę w sosie chrzanowym:

 Popołudnie natomiast spędziłem na Uniwersytecie Chicagowskim. Dzięki uprzejmości pani zajmującej się przyjęciami studentów, dowiedziałem się wiele na temat możliwości bycia przyjętym na program doktorski i otrzymania stypendium. Studia kosztują bowiem 45 tysięcy USD rocznie (!), zatem nie ma szans na to, żeby w najbliższym czasie było mnie stać na ich opłacenie bez otrzymania sążnej pomocy. Zwłaszcza, że obowiązuje zakaz pracy poza studiowaniem. Po kampusie śmigają w tę i nazad takie oto zwierzątka:

Najdłuższy dzień pod słońcem II

Po lądowaniu nie było już właściwie żadnej kontroli - szybko wyszedłem z terminalu i przeszedłem do sali odbioru bagaży. Oczywiście nie może być mowy o braku przygód w takiej sytuacji. Mój bagaż nie przyjechał na taśmie...


Rzecz jasna natychmiast zgłosiłem sprawę personelowi lotniska. Po wbiciu do systemu okazało się, że United Airlines nie mają w ogóle mojej walizki - nie jest w systemie. Z czego wniosek jasny: nie wyjechała z Filadelfii, ba - nie została nawet zeskanowana. A pamiętałem bardzo dobrze, jak to w Philly, po kontroli, kazano mi wrzucić walizkę z powrotem na taśmę i odjechała w dal. Nie miałem jednak czasu zastanawiać się, co się stało, bo musiałem lecieć na stację metra, spotkać się z moim gospodarzem - Paulem. Ten couchsurfer okazał się być niskim facetem po pięćdziesiątce, w okularach. Przywitał mnie w zasadzie już z kluczem od swojego mieszkania w ręce. Po krótkiej wymianie uprzejmości powiedziałem mu, że muszę lecieć z powrotem na lotnisko walczyć o mój bagaż, dałem mu prezent z Polski - ptasie mleczko - i pożegnałem się (szedł do pracy).


Po powrocie na lotnisko wyraźnie zaaferowana obsługa sprawdzała na setki sposobów, co mogło się stać z moim bagażem. Za chwilę miał wylądować następny samolot UA z Filadelfii, ale miał pewne opóźnienie - w związku z czym dostałem voucher na 10 USD do zrealizowania w którymś z punktów gastronomicznych na lotnisku. Oczywiście poszedłem do Starbucksa (mówię oczywiście, bo lansowanie się w starbuniu to stały żart) i dostałem kawę i ciastko. Po pełnej nerwów chwili wróciłem do taśmy bagażowej, na której oczywiście mojej walizki brakowało. Wszystko wyjaśniło się dopiero gdy ruszyłem dupsko specjalnie do siedziby US Airways - linii, które miały za zadanie przekazać walizkę United. Okazało się, że walizka owszem, przyleciała, ale wcześniejszym samolotem (jeszcze w piątek) i nie została przekazana partnerowi. Tak więc za 10 minut miałem już mój bagaż.


Ponad 40-minutowa podróż kolejką nadziemno-podziemną CTA zakończyła się przyjazdem na miejsce mojego trzydniowego pobytu, które okazało się mieszkaniem na pierwszym piętrze wolno stojącego, drewnianego domku prawie w samym centrum (trzy stacje od downtown). W mieszkaniu - ogromny rozgardiasz. Okazuje się, że Paul prowadzi coś na kształt hotelu dla couchsurferów, a ponieważ sam pracuje dość dużo i mieszka jeszcze z jednym gościem (Danem), nie ma czasu specjalnie posprzątać. Nie jest brudno, po prostu wszystkiego wszędzie NASTAWIANE. Tym, którzy zastanawiają się, czy to normalne, żeby dwóch facetów koło pięćdziesiątki mieszkało razem, wyjaśniam: nie wiem. Ale obaj są głęboko wierzący, w tym Dan jest profesorem teologii, a Paul organizatorem w parafii. Są co prawda protestantami, ale nie takimi, którzy dopuszczają wszelkie bezeceństwa. Więc wygląda na to, że po prostu mieszkają razem.


Po krótkim pobycie w mieszkaniu stwierdziłem, że chyba nie ma sensu spanie (była mniej więcej 11:00), więc puściłem się w miasto. Najpierw jednak obejrzałem mecz Niemcy-Portugalia w pubie, zajadając hamburger z byka (buffalo burger):

 Był on soczysty i wspaniały. Tak soczysty, że po przykryciu bułką od góry i ściśnięciu w celu ugryzienia, tłuszcz przeciskał się przez bułkę i spływał aż do łokcia... mmm. Sałatka była z dressingiem z "raspberry vinaigrette" - rewelacja.


Następnie poszedłem na "spacerek" - na nogach aż do wybrzeża. Po drodze patrzyłem, jak nad innymi budynkami dumnie pręży się dawny Sears, czyli obecnie Willis Tower:

Obserwowałem też różnice kulturowe, takie jak benzyna tańsza o 50% od naszej:

a tu już nie różnica kulturowa - było tak koszmarnie gorąco, że ludzie specjalnie wchodzili pod fontannę w Millenium Park, żeby się skąpać:

Sam też tego zaznałem, wąchając przy okazji marijuanę wydychaną przez mijanych po drodze Murzynów :))).

Wróciłem do mieszkania koło 20:00 i położyłem się spać ok. 21:30; innymi słowy -  ponad 48 godzin po tym, jak poprzednio leżałem w łóżku... tak też skończył się najdłuższy dzień pod słońcem!